ซึมเศร้า ท้อแท้ สิ้นหวัง zetsubou combo3
posted on 14 Dec 2009 03:09 by hirameku in storyหวัดดีวันใหม่จ้ะ
หายไปตั้งเดือนกว่าๆ ก็เพราะมัวแต่ยุ่งๆเรื่องสอบตรงอ่ะจ้ะ
ไหนจะต้องออกค่ายพัฒนาชุมชนอีก
นอกเรื่องนิดนึงนะ
โร่กะเพื่อนๆได้ไปพัฒนาชุมชนที่โรงเรียนวัดแกลงบน จ.ระยองมา
ก็เป็นประสบการณ์ที่คุ้มค่าและเหน็ดเหนื่อยดีเหมือนกันนะ
เริ่มตั้งแต่ขอรับบริจาคเงินกันเอง(เนื่องจากร.ร.ไม่มีงบ -*-)
ขอสปอนเซอร์เอยติดต่อกับทางร.ร.โน้นเอย อะไรต่อมิอะไร
ต้องบอกว่า
เหนื่อยมากกกกกกกกกกกก
เพราะไปทำสนามเด็กเล่นให้ร.ร.เค้าใหม่ ได้ไฮไลท์สีน้ำมันติดหัวมาเพียบเลย
ไปถางแนวต้นว่านย่านาง(ซึ่งพวกเราเรีกว่า ว่านห่าน)ยาวเกือบ50เมตร กลางแดด
เพื่อ...
จะลงมือทาสีกำแพง พอเสร็จเรียบร้อย ครูที่ร.ร.วัดแกลงบนก็มาบอกว่า
ถอนว่านย่านางของครูหมดเลยเนอะ แหม ว่าจะให้เด็กทำโครงงานอยู่พอดี
เเหะๆ บอกหนูเร็วกว่านี้สักวันจะไม่ถางให้แม้แต่ต้นเดียวเลยค่ะ =_=เหนื่อยจะตาย
ที่เหนื่อยเพราะต้นมัน เ-ห-นี-ย-ว มากกกก
ขนาดที่ว่าเอาจอบเฉาะจนเละแล้วต้นมันยังไม่ขาด เอาเครื่องตัดหญ้ามาเครื่องยังแทบดับ
แถมพอกลับถึงกรุงเทพ ที่ร.ร.ของโร่ก็เอาอีว่านห่าน นี่มาปลูกไว้ซะอีก
แกตามหลอกหลอนชั้นถึงกรุงเทพเลยเร้อ~!!!
ก็ดีนะ เป็นการทำอะไรเพื่อสังคม ได้ทำความดี ได้เสียเหงื่อ ได้ออกกำลังกาย
เสียอย่างเดียว
ดำ!!
อันที่จริงก็ไม่ได้ดำอะไรมากมายหรอกจ้ะ แต่ผิวมันก็คลำลง (โดยเฉพาะแขนและใบหน้าTT_TT)
คงเป็นเพราะเล่นทะเลด้วยมั้ง
ไปทะเลคราวนี้ได้ของฝากกลับมาเพียบเลยจ้ะ
ทั้งโคมไฟเปลือกหอย กระเช้าเปลือกหอย แผลฟกช้ำดำเขียว แผลโดนเปลือกหอยและอะไรต่อมิอะไรบาด แผลเหวอะแจ็คพ็อตจากการลื่นใส่หินกลางทะเลที่เกาะเสม็ด และอีกมากมายก่ายกอง
เป็นประสบการณ์ที่ดีจริงๆ
กิจวัตรหลังจากที่ทำงานเสร็จน่ะหรอ
เล่นไพ่(สล๊าฟ ดัมมี่ อีแก่ ทุกอย่างที่นึกออก)ทุกครั้งที่ว่าง
เล่นน้ำทะเล จับปู สวาปามไม่เลี้ยง
และเมาspy (ฮา)
ที่แอบโหดร้ายหลังจากนั้นก็คือ
หลังจากกลับถึงกรุงเทพเมื่อวันศุกร์ เวลาสองถึงสามทุ่ม
วันรุ่งขึ้นโร่ก็ต้องไปสอบสัมภาษณ์บัญชีธรรมศาสตร์ไงล่ะจ้ะ
สำหรับโร่แล้วโร่คิดว่า เราเตรียมตัวมาพร้อมแล้ว
พอร์ตก็ทำเสร็จเรียบร้อย คำถามและข้อมูลสอบสัมภาษณ์ก็เตรียมล่วงหน้าเป็นเดือนๆ
ซ้อมสอบสัมภาษณ์กับอาจารย์ไปแล้วด้วย
ตอนสอบสัมภาษณ์ โร่กับหนูevaaa ได้ลำดับติดๆกันเพราะลงพร้อมๆกัน
ก็ได้เพื่อนใหม่มาหนึ่งคน และได้ห้องสอบสัมภาษณ์ที่รุ่นพี่คอนเฟิร์มว่า
น้องโชคดีกันมากเลยนะ ห้องนี้มีแต่อ.ใจดีทั้งนั้น
และนี่คือส่วนหนึ่งของบทสนทนาคลายเครียดหน้าห้อง
รุ่นพี่นั่งแกะส้ม:น้องรู้มั๊ยลิฟต์แดงอยู่ที่ไหน
โร่:ตึกนี้ใช่ไหมอ่ะคะ? (ตึกศิลปศาสตร์)
รุ่นพี่ยัดส้มเข้าปาก:ใช่และ แล้วรู้มั๊ย มันอยู่ชั้นอะไร
โร่กะรุ่นพี่อีกคนที่คอยเรียกคิว:มันก็ไปทุกชั้นไม่ใช่เรอะ? -___-
รุ่นพี่คาบส้มไว้:รู้อีกแน่ะ -"-
หนูevaaa:พี่คะ ขอกินส้มลูกนึงจิ
(รายหลังนี่ไม่เกี่ยว แย่งซีนเฉยเลย)
ก็เข้าไปสอบสัมภาษณ์ อ.ทั้งสองท่านใจดีมากๆเลย
เราก็รู้นะว่าท่านใจดี แต่ก็ยังยิ้มด้วยปากสั่นๆพร้อมกับเล็บมือขวาที่แทบจิกทะลุมือซ้าย
พอออกมาก็เดินเสียสติรอบๆแถวนั้นแล้วก็ร้องไห้เลย! (TT[]TT )( TT{}TT)
ก็เดินลงมาหาแม่พร้อมหนูevaaaและเพื่อนใหม่
พอดีแม่หนูevaaaเค้ามีเหมือนๆญาณน่ะ แม่เค้าเห็น เค้าบอกว่าเห็นเลยนะ
ว่าโร่กับหนูevaaa ติดแน่ๆ100%!!! (คอนเฟิร์ม!! อ้ะ ม่ายช่าย)
โร่ก็ใจชื้นขึ้นหน่อยอ่ะจ้ะ
จริงๆก่อนสัมภาษณ์โร่ก็ได้ไปไหว้ขอพึ่งบารมีพ่อปรีดี กับศาลสิงโตทองมาแล้วจ้ะ
แล้วแม่หนูevaaaก็บอกตลอดเลยว่า ติด ติดชัวร์ เชื่อแม่สิ เอ้าไม่ต้องสาธุ ติดแน่ๆ
เค้ารับกี่คนล่ะ
โร่ก็บอกไป เขียนว่ารับ90แต่จริงๆรุ่นพี่บอกร้อยกว่าทุกปีค่ะ
ปีนี้เค้าจะรับ150 ...(ชื่อโร่)จะอยู่ลำดับที่...
พอถึงตรงนี้หนูevaaaก็ห้ามเอาไว้ก่อน
เดี๋ยวสัมภาษณ์เสร็จลงมาดูหน้าก็รู้ มันจะเขียนเอาไว้เลย...
สำหรับโร่ก็เชื่อ70-30อ่ะจ้ะ
เพราะแม่เค้ามีญาณจริงๆ แต่ก็กลัวนะ
กลัวไม่ติดมากๆเลย
หลังจากนั้นเพื่อนๆกะรุ่นพี่ก็กระหน่ำโทรหา
มันก็จริงอย่างที่พี่เค้าว่านะ
มันผ่านไปแล้ว เครียดไปก็ไม่มีประโยชน์
ของพี่ปีที่แล้วก็เหมือนกัน สัมภาษณ์เสร็จก็ออกมาเครียด
ว่า อะไรวะ ตั้งหลายคำถามที่เราน่าจะตอบได้ดีกว่านี้
เราน่าจะแสดงให่เค้าเห็นว่าอยากจะเข้าเรียนที่นี่จริงๆได้มากกว่านี้
...
แต่มันก็สัมภาษณ์ไปแล้ว
กลับไปแก้ไขอะไรไม่ทันแล้ว
ก็ได้แต่รอลุ้นผลที่จะประกาศใน
วันคริสมาสต์
ที่จะถึงนี่เท่านั้น
เครียดไป พอผลออกมา ก็จะคิดว่า เครียดไปทำไม เสียเวลาเปล่าๆ
ได้กำลังใจมา ว่าติดแน่ๆ ไม่ก็ ในเมื่อพยายามดีแล้วก็ไม่ต้องกลัวอะไร จากหลายๆคน
แต่สำหรับตัวเอง
ก็ยังอดคิดไม่ได้ว่า
มันยังดีไม่พอ อยู่เสมอ
ถึงจะพอมีหวังว่า คะแนนข้อเขียนเราก็โอเคระดับหนึ่ง ref.ก็อยู่บนๆ ใบเหลืองก็ไม่มี(อันนี้ไม่รู้ว่าเป็นแค่ข่าวลือหรือมีคนได้จริงๆนะจ้ะ เห็นว่าถ้าไม่ได้คือสัมภาษณ์ผ่านเกณฑ์ รอrankและประกาศผล)
แต่ก็อดกลัวไม่ได้ เพราะเป็นการสอบสัมภาษณ์แบบ คิดคะแนน
มีคนเคยพูดไว้ว่า
ถึงจะมีโอกาสแค่0.0001% แต่ไอ้ตัวเลข 1 ที่เห็นนั่น แม้ว่ามันจะน้อยนิดแต่มันก็คือความเป็นไปได้
โร่ชอบคตินี้นะ มันเป็นด้านบวกดี
แต่ติดอยู่อย่างหนึ่งที่ โร่เป็นพวกมองโลกแง่ลบน่ะสิ
ยิ่งช่วงจิตตกแบบนี้
โร่มักจะเผลอคิดว่า แต่ถ้าในความเป็นไปได้99.9999% ก็ยังมีความผิดพลาดอยู่อีกตั้ง0.0001%ไม่ใช่หรือ
เวลาที่โร่จิตตก คติประจำใจทุกอย่างก็มักจะเป็นหมันเอาดื้อๆ
ถ้าอยากได้อะไร ก็ต้องยื่นมือออกไปคว้าด้วยตัวเอง
มือน่ะ ยื่นไปแล้วนะ แต่เค้าจะคว้ามือเราไว้รึเปล่านี่สิ
actions speak louder than word
สอบสัมภาษณ์action หมันกินจ้ะ ใช้ได้แต่word ล้วนๆ
There is nothing which perseverance cannot overcome
เรื่องนี้ความพยายามเป็นส่วนน้อยที่เหลือต้องพึ่งดวงแล้วล่ะจ้ะ
รู้สึกว่ายาว
ใกล้จะจบแล้วล่ะจ้ะ
ตอนนี้ก็ดังชื่อเอนทรี่นั้นแล
แต่บวกเข้ากับอาการป่วยจากโรคที่แห่มากันสลอน
คงจากสภาพร่างกาย(และจิตใจ)ที่อ่อนแอลงช่วงนี้ล่ะมั้ง
ขอบคุณที่อ่านเรื่องระบายความเครียดโง่ๆของโร่นะจ้ะ
หวังอย่างยิ่งที่จะได้ฉลองคริสมาสต์ด้วยรอยยิ้มกับทุกๆคน ^^
รูปที่จ.ระยองไว้จะมาอัพไว้ให้ดูกันเล่นๆคราวหน้านะจ้ะ
(คราวหน้าอีกและคราวก่อนหนุ่มแว่นยังไม่ได้วาดเลย)